Γειά σας.Ονομάζομαι Στέλλα Καρανίκα – Κεραμιδά. Από μικρή αγαπούσα πολύ τα παραμύθια. Ξέρετε, εκείνη την γνωστή αγωνία όπου το βασιλόπουλο αφού λιώσει σαράντα σιδερένια παπούτσια, βρίσκει την αγαπημένη του, (πάντοτε εγώ στον ρόλο, μέσα στο μυαλουδάκι μου ), την παίρνει στο άσπρο άτι του και πηγαίνουν μαζί στο βασίλειο του, όπου κάνουν πολλά παιδιά και εγγόνια και ζουν αυτοί καλά και εμείς ακόμη καλύτερα.

Μεταξύ μας, ένοιωσα την δύναμη του καλού μου βασιλόπουλου να θέλει (βασικό ρήμα) να λιώσει τα σαράντα σιδερένια παπούτσια για χάρη μου ( άλλωστε η καρδιά μιας βασιλοπούλας δεν κατακτάται ποτέ εύκολα ), με πήρε όχι σε ένα αλλά σε περισσότερα άλογα και με πήγε στο βασίλειο του που έγινε και δικό μου.& εκεί που νόμιζα ότι ήξερα και  το τέλος του παραμυθιού και ανέμελη ( για να μην πω βέβαιη ) βάδιζα προς αυτό, ξύπνησα, προσγειώθηκα, χλώμιασα, πόνεσα, άδειασα – όποιο ρήμα και αν χρησιμοποιήσετε, μέσα θα βρείτε ένα μικρό κομματάκι μου…..

Kαι μέσα σε εκείνη την εκκωφαντική σιωπή της ζωής μου (διότι μην μου πει κανένας ότι η σιωπή μερικές φορές δεν σου τρυπά τα αυτιά, ότι η σχολαστική καθαριότητα χωρίς κανένα παιχνίδι πεταμένο, δεν σε ενοχλεί ούτε ότι το στιλάτο κορμί σου που δεν έχει δοκιμασθεί από τη μεταφορά της ζωής, δεν είναι ενίοτε δυσβάσταχτο – έως και ενοχλητικό), τότε που νόμιζα ότι μόνη μου είχα να κουβαλήσω το κοτρόνι του Σίσυφου για το υπόλοιπο της ζωής μου, ολομόναχη ανάμεσα στα πικρόχολα σχόλια των γνωστών, τις προκαταλήψεις των περισσοτέρων, στις κλειστές πόρτες των … «ειδικών», τον φόβο και την απόρριψη, τότε εμφανίστηκε μπροστά μου, ως απομηχανής θεός, το σωματείο «Κυβέλη».

Μια αγκαλιά να χωθώ, ένας ώμος να κλάψω παραπονιάρικα, ένα μπατσάκι να με συνεφέρει και να με στυλώσει στο ανάστημα μου (όποιος δεν είναι γονιός δεν πρέπει και να έρπει από το βάρος της έλλειψης), ένα χέρι να πιαστώ, ένα φως στον ορίζοντα να ελπίζω και ακόμη: ένα κανάλι να μάθω και να γνωρίσω τι μου συμβαίνει, να πολεμήσω την άγνοια μου αλλά και την αποτυχία που την χρεωνόμουν προσωπικά, κάθε φορά!!!…. Kαι τι παράξενο!!! Τότε για πρώτη φορά, ένοιωσα ότι δεν συνέβαινε ΜΟΝΟΝ και αποκλειστικά σε εμένα! Δεν ήμουν εγώ το μοναδικό δείγμα γυναίκας εν Ελλάδι που δεν είχε γίνει μαμά – ένα αίσθημα και συναίσθημα που μέχρι στιγμής, κόντευε να γίνει το κατάσαρκο  πανωφόρι μου.

Στην αγκαλιά αυτή και στο κάλεσμα δεν μπορούσα να κλείσω τα αυτιά μου. Ήταν Σειρήνες στις οποίες ήθελα να ενδώσω ολόψυχα. Kαι μέχρι σήμερα δεν το μετάνοιωσα.

Ευχαριστώ όλες εκείνες τις ματιές που είδαν μέσα στα μάτια μου την ψυχή μου, την διάβασαν και έκριναν ότι αυτά που είχα καλά κρυμμένα μέσα μου θα μπορούσα –&  όπως είπαν- έπρεπε με τον δικό μου τρόπο να τα μοιράσω και να τα μοιρασθώ, σαν βροχή επάνω σε πολλές (τι κρίμα και που το γράφω!! Πολλές)  γυναίκες εγκλωβισμένες στον ίδιο ασκό. Με έχρισαν αντιπρόεδρο του Σωματείου , στην Β. Ελλάδα – μια ιδιότητα που την θεωρώ πολύτιμο αγαθό στο δισάκι μου.

Έτσι απλά ξεκίνησε η ιστορία, με ένα τηλεφώνημα. Άλλωστε, όλα τα μεγάλα πράγματα, έτσι απλά ξεκινούν και γιγαντώνονται. Η πορεία μας έδειξε ότι ήταν κάτι που ήταν απαραίτητο. Ένοιωσα την προσωπική επαφή με τα ζευγάρια σαν μία επιταγή συμμετοχής στον δικό τους Γολγοθά αλλά και σαν μια μοιρασιά του δικού μου. Πάνω απ ’όλα  η σχέση αυτή είναι διττή. Την ίδια στιγμή που δίνουμε, ταυτόχρονα παίρνουμε. Όλοι μαζί για τον κοινό παράγοντα, παρονομαστή, ζητούμενο και προσδοκώμενο : Το Θείο Δώρο της  Γονικής ιδιότητος.

 

 

Συγγραφέας : Καρανίκα-Κεραμμυδά Στέλλα
Ημερ/νία : 27/12/2009 4:42:21 μμ
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmailby feather

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress