Έτσι απλά για την ιστορία και μόνο….. Γι αυτούς που ακούν χωρίς να έχουν γνωρίσει χωρίς να έχουν ζήσει οι ίδιοι την αρχή…. Και για τους επόμενους και τους μεθεπόμενους για όλους αυτούς τέλος πάντων που θα μπαίνουν και θα βγαίνουν σε αυτή την μικρή κοινότητα ανθρώπων που ονομάζεται Κυβέλη.Την υποψία ότι δεν θα μπορούσα να κάνω παιδιά την είχα από πολύ μικρή ηλικία .Τα λάτρευα όμως και λαχταρούσα τη στιγμή που θα κρατούσα στην αγκαλιά μου το δικό μου πλασματάκι, το παιδί που θα γεννιόταν από την ένωση μου με τον άνθρωπο που θα ερωτευόμουν, θα αγαπούσα και στη συνέχεια θα παντρευόμουν. Σαν παιδί όταν οι μεγάλοι ρωτούσαν (τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις?) απαντούσα μαμά! Πραγματικά καθώς τα χρόνια περνούσαν και ενώ υπήρξα ένα παιδί με πολλές δυνατότητες, δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ να σπουδάσω. Το μοναδικό πράγμα που με απασχολούσε ήταν η δημιουργία οικογένειας και η απόκτηση όχι ενός, αλλά, πολλών παιδιών. Στην εφηβεία μου γνώρισα και γεύτηκα για πρώτη φορά τον έρωτα. Πολύ γρήγορα άρχισα να υποψιάζομαι πως δεν είμαι σαν όλες τις υπόλοιπες κοπέλες. Πως ήταν δυνατόν οι πιο πολλές από τις φίλες μου να φτάνουν στο χειρουργικό κρεβάτι κάνοντας έκτρωση και εγώ να μην έχω περάσει ούτε από έξω? Οι ερωτικές μου επαφές γινόντουσαν πάντα χωρίς καμία προφύλαξη. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο ατυχή? Τι συνέβαινε?Mετά το θάνατο και του πατέρα μου (η μαμά έφυγε όταν ακόμα ήμουν πολύ μικρή) στα 20  μου χρόνια και έχοντας αλλάξει πάνω από έναν ερωτικό σύντροφο, η ζωή μου έφερε στο δρόμο μου τον Αντώνη. Ήταν όμορφος, τρυφερός περιποιητικός με απίστευτο χιούμορ και τεράστια υπομονή, κάτι το όποιο χρειάζεται να διαθέτει κάποιος για να μπορεί να συνυπάρξει μαζί μου! Συζήσαμε από την πρώτη σχεδόν μέρα της γνωριμίας μας. Ο άνθρωπος ήταν ξεκάθαρος: -είμαι ερωτευμένος μου είπε και νομίζω πως θέλω να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου μαζί σου. Θέλω να με παντρευτείς και να κάνουμε πολλά παιδιά !  Απίστευτο! Όλα όσα είχα ονειρευτεί για τον άνθρωπο που θα ήθελα να έχω κοντά μου σαν σύντροφο ήταν εκεί, δίπλα μου! Και ζητούσαν τα ίδια πράγματα με εμένα! Δεν πρόλαβα να χαρώ. Σκέψεις και ερωτήσεις γέμισαν το μυαλό μου. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τι συνέβαινε?
Δεν ήταν και το ποιο εύκολο πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου το να εξηγήσω στον Αντώνη για ποιό λόγο δεν ήθελα να τον παντρευτώ! Θυμάμαι όμως ότι η συζήτηση μας έληξε κάπως έτσι: Δεν πρόκειται να σε παντρευτώ αν δεν κρατήσω πρώτα ένα παιδί στα χέρια μου. Υποψιάζομαι ότι δεν μπορώ να κάνω παιδιά αλλά για να το επιβεβαιώσω μόνο ένας δρόμος υπάρχει, αυτός που οδηγεί κατευθείαν σε ένα γιατρό!Ξεκίνησα λοιπόν πηγαίνοντας σε γιατρούς και κάνοντας εξετάσεις για να μάθω πολύ γρήγορα ότι ένα κρύωμα σε μικρότερη ηλικία,τότε που οι μαμάδες μας μας κυνηγούσαν να βγάλουμε τα βρεγμένα μαγιό βγαίνοντας από τη θάλασσα, μου είχε φράξει τις σάλπιγγες όποτε δεν θα ήταν εύκολη μια σύλληψη. Ο γιατρός, μου πρότεινε δυο εναλλακτικές: Πλαστική επέμβαση στις σάλπιγγες ή  εξωσωματική γονιμοποίηση. Σκέψεις και ερωτήσεις γέμισαν το μυαλό μου. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τόσο γκαντέμισσα? Τι συνέβαινε?Το θέμα της τεχνητής γονιμοποίησης ήταν ταμπού στην Ελλάδα τότε. Ήθελα όμως να γλυτώσω το χειρουργείο, μου φάνηκε πιο εύκολο και το ξεκίνησα πιστεύοντας ότι είναι παιχνιδάκι. Και μπήκα παίζοντας…..Δεν γνώριζα, μαύρα μεσάνυχτα  είχα! Ήμουν 21 και η μικρότερη γυναίκα που είχα συναντήσει τότε στα κέντρα ήταν γύρω στα 40! Η πρώτη προσπάθεια ήταν αποτυχημένη την θυμάμαι όμως σαν να ήταν χθες….. Φάρμακα, ενέσεις, αιμοληψίες, υπερηχογραφήματα, και εκείνη η φριχτή μέρα της ωοληψίας….Δεν με νάρκωσαν, μου είπαν πως δεν θα πονέσω και εγώ τους πίστεψα! Και ο Αντώνης τους πίστεψε έως την στιγμή που άκουσε τα ουρλιαχτά μου μέσα από την αίθουσα του χειρουργείου….Παρακαλούσα να σταματήσουν, να μην συνεχίσουν, φώναζα πως δεν θέλω μωρό, δεν με ενδιαφέρει να κάνω ποτέ παιδί… Το ίδιο φώναζε και ο Αντώνης απ έξω… Με έβγαλαν σχεδόν λιπόθυμη με άφησαν με τον Αντώνη δίπλα μου να κλαίει κρατώντας μου το χέρι και έμενα να αναρωτιέμαι Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τόσο γκαντέμισσα? τι συνέβαινε?

Δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι η επιλογή κέντρου που είχαμε κάνει δεν ήταν (το λέω όσο πιο κομψά μπορώ)  η καλύτερη. Είχαμε άγνοια και οι δυο, και κανέναν για να μας συμβουλεύσει.

Μετά την πλαστική σαλπίγγων την όποια δεν γλύτωσα, πολύ γρήγορα αυτές ξαναέφραξαν με αποτέλεσμα η εξωσωματική να είναι πλέον η μόνη λύση .Ξεκινήσαμε λοιπόν τη μια μετά την άλλη. Εναλλάσσονταν οι γιατροί εναλλάσσονταν τα κέντρα, και πλέον η απόκτηση ενός παιδιού μου είχε γίνει ψύχωση, έμμονη ιδέα…Είχα αρχίσει να ψάχνω για ανθρώπους που αντιμετώπιζαν το ίδιο πρόβλημα με το δικό μου προσπαθώντας να βρω παρηγοριά. Συναντούσα όμως άρνηση στο να μιλήσουν να μοιραστούν αυτή τους την εμπειρία ακόμα και από τα ζευγάρια που έβλεπα και ξανάβλεπα στις αίθουσες αναμονής των κέντρων .Άρχισα να αναρωτιέμαι τι κάνουν οι άνθρωποι που δεν έχουν κανένα να ρωτήσουν, να απευθυνθούν, να συμβουλευτούν και ανακάλυψα ότι διεθνώς υπήρχαν σωματεία τα οποία προσπαθούσαν με διαφόρους τρόπους να στηρίξουν τα ζευγάρια που είχαν τέτοιου είδους προβλήματα .Μου καρφώθηκε στο μυαλό ότι κάτι αντίστοιχο έπρεπε να γίνει και στην Ελλάδα .Είπα θα το κάνω! Σκέφτηκα ότι ακόμα και να μην κατάφερνα ποτέ να αποκτήσω παιδί από αυτό το σωματείο θα γεννιόντουσαν παιδιά και θα ένιωθα σαν να ήταν και λίγο δικά μου…. Φιλοξενήθηκα από εκπομπή μεγάλης τηλεθεατής με θέμα την υπογονιμότητα και ανακοίνωσα την πρόθεση μου να ιδρύσω ένα σωματείο που θα βοηθά αυτά τα ζευγάρια. Μια νέα γυναίκα ανύπανδρη, όμορφη, έξυπνη, που μπορούσε να τα λέει στην τηλεόραση χωρίς να κλαίει ήταν ό,τι πουλούσε περισσότερο ! Έσπασαν τα τηλέφωνα στο κανάλι. Με είδαν κάποιοι άνθρωποι που θέλησαν να βοηθήσουν. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τι συνέβαινε?

Έκανα μια μικρή παύση στις δικές μου προσπάθειες προσπαθώντας να ανασυγκροτήσω δυνάμεις…άλλωστε δεν ήμουν πια μόνη….Η Ελευθερία και η Βάσω, οι καινούργιες μου φίλες που είχαν δει την εκπομπή -γεια σας κορίτσια-ήταν τώρα συμπαραστάτες και συμπορευτές, αφού και οι ίδιες έδιναν έναν παρόμοιο με το δικό μου αγώνα. Τα περισσότερα τηλέφωνα που έλαβα μετά την εκπομπή ήταν από γυναίκες και μόνο γυναίκες που ζητούσαν απεγνωσμένα βοήθεια. Και εγώ έπρεπε να βοηθήσω! Απευθύνθηκα σε κάποιο δικηγόρο για να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για τη σύσταση του σωματείου. Πολύ σύντομα μαθαίνω βλέποντας μια εκπομπή της Έλλης Στάη στη τηλεόραση ότι  μια μικρή ομάδα πολιτών κάνει ακριβώς τις ίδιες προσπάθειες  με τις δικές μου για τη σύσταση ενός σωματείου  με σκοπό να βοηθήσει τα υπογόνιμα ζευγάρια. Έψαξα και τους βρήκα .Μίλησα με κάποια κυρία που ποτέ δεν γνώρισα ,τη Χαρά. Μου ζήτησε να επικοινωνήσω με το Δημήτρη. Το έκανα ! Συναντηθήκαμε την πρώτη φορά στο σπίτι τους στο Χολαργό. Ένας γλυκύτατος  άνθρωπος  και οι ίδιος υπογόνιμος. Μου μίλησε για το Χάρη. Χα! Έκπληξη κυρίες μου! Κάποιος κάποτε θα πρέπει να σας πει πως -όσο και αν εγώ είμαι κτητική και θεωρώ τη Κυβελη δικό μου παιδί – ο πραγματικός της γονιός ήταν ο Χάρης. Η σύλληψη, το στήσιμο, η ύπαρξη της ολόκληρη ξεκίνησε από εκείνον τον οποίο και θα πρέπει να ευχαριστούμε όλοι είτε κάναμε παιδιά είτε όχι!!!

Μου μίλησε λοιπόν για το σωματείο για το πόσο λίγοι σε αριθμό ήταν, για το πόσο μεγάλη ανάγκη είχαν από ανθρώπους που μπορούσαν να βοηθήσουν. Ίδιοι οι στόχοι μας είπα και αναρωτήθηκα. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τι συνέβαινε?
Με ιδίους στόχους οι δύο γίνανε ένας στο πρόσωπο της Κυβέλης .Με το Χάρη οδηγό το Δημήτρη πολύτιμο συμβουλάτορα την Ελευθερία  και τη Βάσω να με στηρίζουν, η κάθε μια με το δικό της μοναδικό τρόπο, βγήκα μπροστά. Δεν είχα πρόβλημα να μιλήσω ανοιχτά για το τι μου συνέβαινε και ο μόνος τρόπος για να αυξηθεί ο αριθμός των μελών μας ούτως ώστε κάποια στιγμή να μας προσέξουν ήταν η τηλεόραση. Αυτό το κουτί κάνει θαύματα λοιπόν! Δεν υπήρχε εκπομπή που να μπορούσα να πάω και δεν πήγα. Επιστρατευτήκαν όλοι,  γνωστοί και φίλοι! Όλοι όσοι μπορούσαν να μου ανοίγουν πόρτες στα κανάλια. Έγινα μαϊντανός δε λέω ,αλλά όλο και πληθαίναμε! Ξεκινήσαμε και τις συναντήσεις με τα μέλη μας Αχ! εκείνο το δυάρι του Αντώνη στο Παγκράτι γνώρισε μεγάλες δόξες….!!!

Εκεί ήρθε για πρώτη φορά ο Βαγγέλης…τον θυμάστε εσείς οι παλιές? Ο πρώτος άντρας που τηλεφώνησε στο σωματείο μας…Όταν σήκωσα το τηλέφωνο δεν πίστευα στα αυτιά μου ακούγοντας αντρική φωνή. Έως τότε μόνο γυναίκες ζητούσαν τη βοήθεια μας. Οι άντρες τους δεν υπήρχαν, λες και μόνες τους θα έκαναν αυτό το παιδί! Ο Βαγγέλης λοιπόν ζητούσε βοήθεια. Στα χρόνια που ήταν παντρεμένος με τη Βάσω δεν είχαν καταφέρει να αποκτήσουν παιδί. Οι γιατροί τους έκαναν συνεχώς σπερματεγχύσεις αλλά μάταια. Τι πραγματικά συνέβαινε, ρωτούσε να μάθει .Με τη βοήθεια του Χάρη και τις κατάλληλες εξετάσεις πολύ γρήγορα μάθαμε όλοι τι συνέβαινε .Αζωοσπερμία!- Με ποιό σπέρμα γιατρέ μου κάνατε σπερματεγχύσεις? Ο Βαγγέλης και η Βάσω πολύ γρήγορα με σπέρμα από δότη απόκτησαν το δικό τους παιδί. Για ένα χρόνο παρέμειναν μέλη του σωματείου μας, μετά θέλησαν να ξεχάσουν…. Και εγώ παρέμεινα να αναρωτιέμαι. Ήμουν τόσο τυχερή? Τόσο άτυχη? Τι συνέβαινε?

Τα τηλέφωνα και οι συναντήσεις πλήθαιναν συνεχώς και η ανάγκη για στέγαση του σωματείου άμεση. Χρήματα όμως δεν υπήρχαν. Ο αριθμός των μελών μας μικρός και η ετησία συνδρομή τους? Ανύπαρκτη! Οποιαδήποτε ενέργεια γινόταν για το σωματείο ήταν χρηματοδοτούμενη από τις τσέπες μας και πιστέψτε με, δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες τσέπες! Αρχίσαμε να χτυπάμε πόρτες, κρατικές αλλά και ιδιωτικές…και περιμέναμε,περιμέναμε,περιμέναμε…..

Το φθινόπωρο του 1997 και αφού προηγουμένως έχουμε καταφέρει να μετάσχουμε με εκπρόσωπο μας στην επιτροπή εξωσωματικής γονιμοποίησης του ΚΕΣΥ, με χορηγία φαρμακευτικής εταιρείας δημιουργούμε το πρώτο έντυπο υλικό το οποίο και προωθούμε στα κέντρα εξωσωματικής…Τα υπογόνιμα ζευγάρια μαθαίνουν όλο και περισσότερο για μας, δεχόμαστε όλο και πιο πολλά τηλέφωνα από ζευγάρια που ζητούν βοήθεια. Τόσο εγώ όσο και η Ελευθερία και η Βάσω ήταν αδύνατον να καταφέρνουμε να επικοινωνούμε με όλους. Η μια φορά δεν ήταν αρκετή. Όλοι χρειαζόντουσαν κάποιον να τους ακούει να τους καταλαβαίνει, να τους συμπαρίσταται. Και όλες μας παράλληλα δίναμε τη δική μας, ιδία ακριβώς με των υπολοίπων μάχη για την απόκτηση ενός παιδιού! Πολύ σύντομα και αφού πλέον υπάρχουν χορηγοί στεγάζουμε το σωματείο σε γραφεία, βάζουμε σε λειτουργία τηλεφωνική γραμμή υποστήριξης και ξεκινάμε την πρώτη μας εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για την υπογονιμότητα και την αντιμετώπιση της. Η Βάσω έχει χωρίσει ξαναπαντρεύεται και έχει αφήσει πίσω της την ιδέα του παιδιού, η Ελευθερία είναι επιτέλους έγκυος και εγώ μετά από 9 αποτυχημένες προσπάθειες χωρίζω με τον Αντώνη και παίρνω απόφαση ότι τα παιδιά δεν είναι για όλους τους ανθρώπους!!!!

Η ζωή μου άλλαζε… Τα όνειρα μου για δημιουργία δικής μου οικογένειας θα έμεναν ανεκπλήρωτα. Δε θα αποκτούσα ποτέ παιδί γιατί πλέον, δεν ήθελα! Πίστευα και πιστεύω ακόμα και σήμερα πως έκανα κάθε ανθρώπινη δυνατή προσπάθεια για να μπορέσω να κρατήσω στα χέρια μου ένα αγγελούδι, όμως αυτό δε στάθηκε δυνατό. Αποχώρησα με ήσυχη συνείδηση…. Ακριβώς το ίδιο έκανα και με την Κυβέλη το 2002. Μετά από ένα τεράστιο αγώνα που έδωσαν άνθρωποι  με ήθος βρέθηκαν κάποιοι να σπείρουν ζιζάνια να χρησιμοποιήσουν το σωματείο για προσωπικό τους όφελος, είτε οικονομικό είτε ιατρικό. Για έμενα αυτό ήταν και είναι απαράδεκτο!!! Με πλήγωνε αφάνταστα να βλέπω το δικό μου παιδί γατί έτσι θεωρώ την Κυβέλη μας ,να κακοποιείται με τέτοιον τρόπο. Φώναξα, έβρισα τσακώθηκα μάταια όμως! Δήλωσα παραίτηση και έφυγα με ήσυχη συνείδηση και ψηλά το κεφάλι. Ήξερα πως ήταν σαν να εγκαταλείπω το μοναδικό παιδί που είχε καταφέρει να ακουμπήσει την κάρδια μου αλλά, η εγκατάλειψη ήταν λιγότερο οδυνηρή για έμενα από την κακοποίηση… Άφησα το χρόνο να δικαιώσει της επιλογές όλων και ευτυχώς το έκανε! Μάθαινα άλλωστε τις εξελίξεις από τη μοναδική γυναίκα που τόσα χρόνια μετά στέκει διπλά μου προσφέροντας μου -με τον ίδιο ανιδιοτελή τρόπο που προσέφερε και στην Κυβέλη την πολύτιμη φιλία της… Ελευθερία μου, σ ΑΓΑΠΩ!

Στα χρόνια που πέρασαν  το σωματείο άλλαξε αρκετά χέρια. Προσωπική μου άποψη και δεν έχω κανένα απολύτως λόγο για να μη την εκφράσω είναι πως δεν άλλαξε ποτέ τους στόχους του. Ζευγάρια βοηθήθηκαν πραγματικά, παιδιά γεννήθηκαν και μεγαλώνουν  χαρίζοντας σε όλους μας μοναδικά χαμόγελα ικανοποίησης.   Να θυμηθώ πόσους? Τη Μυρσίνη, τη Βούλα, τον Γιώργο, την Ελευθερία, τον Παναγιώτη, την Γιάννα, το Χάρη, το Δημήτρη, τη Σοφία? Είναι τόσοι πολλοί και τα παιδιά τους ακόμα περισσότερα ! Βλέπω τα προσωπάκια τους στο ημερολόγιο του σωματείου, τα βλέπω στην κοπή της πίτας μας κάθε χρόνο να τρέχουν, να φωνάζουν, να παίζουν και να γεμίζουν με αισιοδοξία τις καρδιές όλων όσων ακόμα ,δεν τα έχουν καταφέρει Στην τελευταία μας συνάντηση στο Τιτάνια ήξερα πολύ λίγους… Ήταν όμως σαν να τους γνώριζα όλους και να τους γνώριζα πολύ καλά!!. Δεν έχει σημασία ποιος ήξερε έμενα και τον αγώνα που έκανα και που θα συνεχίσω να κάνω για όλους εκείνους που η τύχη τους στέρησε το μεγαλείο της μητρότητας ή της πατρότητας. Σημασία είχαν τα μάτια του μικρού Ευάγγελου…..

Μπορεί ποτέ μου να μην κρατήσω παιδί στα χέρια μου !!!
Μπορεί καμία φωνή να μη με φωνάξει ποτέ μάνα, όμως,
με τη φαντασία μου όλα αυτά τα μικρά αγγελούδια είναι λίγο και δικά μου παιδιά….!!!

Και εγώ δε μπορώ πια να αναρωτιέμαι αν είμαι τυχερή η άτυχη!!!

 

 

 

Συγγραφέας : Ειρήνη Παπαδοπούλου τέως Πρόεδρος Κυβέλη
Ημερ/νία : 24/12/2009 10:43:16 πμ
Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmailby feather

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress