ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ

Το πρόβλημα της υπογονιμότητας πάντοτε προκαλούσε και προκαλεί πόνο. Ο πόνος, μαζί με την επιστημονική – τεχνολογική πρόοδο δημιούργησε συνολικά μια νέα στάση: Να αρθεί αυτό που μέχρι τώρα ήταν αδύνατο. Να αποφευχθεί πάση θυσία αυτός ο πόνος.

Όχι σπάνια – αν και αυτό είναι κάτι που εξαρτάται από πάρα πολλούς παράγοντες – εμφανίζονται θυμός, καταθλιπτικά συμπτώματα, ενοχή, επικρίσεις, προβλήματα σεξουαλικά και μη με το έτερο ήμισυ, αίσθημα απώλειας ελέγχου και αίσθημα αβοήθητου και επέκταση όλων αυτών σε πολλές πλευρές της καθημερινότητας του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την προοπτική να μην μπορούν να κάνουν παιδιά, μπορεί να περάσουν διάφορες φάσεις στην προσπάθειά τους να διεργαστούν ψυχικά αυτό που τους συμβαίνει και να πετύχουν την προσαρμογή. Χτίζουν και ξαναχτίζουν την ελπίδα: προσπαθούν ξανά και ξανά σε μια άρνηση του προβλήματος με την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα θα πάψει να υπάρχει. Μετά έρχεται η φάση της διερεύνησης του προβλήματος, όπου τίθενται θέματα εικόνας του σώματος και αυτοπεποίθησης. Ύστερα έρχεται μια εξωσωματική ή όποια άλλη θεραπεία: με πόνο, ντροπή και ταπείνωση και πολλές φορές ψεύτικες ελπίδες και τέλος το αποτέλεσμα: τα ποσοστά επιτυχίας είναι χαμηλά.

Η συνέχιση του βίου χωρίς παιδιά θέτει θέματα στίγματος και φθόνου. Η υιοθεσία αμφιβολίες και συγκρούσεις. Η απόκτηση παιδιού με εξωσωματική φέρνει ένα (τουλάχιστον) πολύτιμο μωρό με υπερεμπλοκή και άγχος. Η παρεμβολή ενός άλλου προσώπου ως δότη ή φέρουσα μητέρα περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα πράγματα.

Τα ζητήματα που προκύπτουν σε όποιον έρθει αντιμέτωπος με αυτό το πρόβλημα είναι πολλά, διαφορετικά και εξατομικευμένα. Ωστόσο, ο στόχος στην αντιμετώπισή τους θα μπορούσε να είναι το να δοθεί η ψυχοσωματική διάσταση που έχει ένα τέτοιο πρόβλημα, ώστε να μπορέσει να συμβαδίσει η τεχνολογία με την ψυχική ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και να επιτευχθεί η ομαλή προσαρμογή.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmailby feather

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress